کتاب زمانی برای دویدن اثر مایکل ویلیامز نشر پرتقال

به بازي ادامه مي دهيم تا وقتي که شب کم کم بايت بريج را فرا مي گيرد و حشره ها گرداگرد بلندترين چراغ هاي پاسگاه مرزي مي چرخند و وزوز مي کنند. همه چيز از يادمان مي رود وقتي بازيکني توپ را به بازيکني ديگر پاس مي دهد. يکي با پا ضربه مي زند و ديگري با سرتوپ را گل مي کند.
در اين لحظات، من هماني هستم که هميشه آرزويش را دارم. ذره اي احساس نگراني در وجودم نيست. از هر ترسي رها شده ام و جز به اين لحظه به هيچ چيز ديگري فکر نمي کنم. از گوشه اي از زمين به گوشه اي ديگر پرواز مي کنم، حريفم را سبک سنگين مي کنم، ضعف هايش را مي سنجم، صبر مي کنم تا روزنه اي باز شود، حساب مي کنم توپ تا کجا مي رود و حرکت بعدي هم تيمي هايم را پيش بيني مي کنم. برايم ديروز و پريروزي وجود ندارد، فردا و پس فردا هم معنايي ندارد. فقط زمان حال و همين لحظه برايم مهم است، توپ فوتبال ، بازيکن ها که از سمتي به سمت ديگر مي دوند و دروازه اي که نقطه ي پايان دنياست.