در طول این سال‌ ها به آزادی غم‌باری که مختص آدم‌ های تنهاست خو کرده بود، اینکه مجبور نبود به کسی جواب پس بدهد، اینکه مجبور نبود به آدم‌ ها توضیح بدهد کِی و کجا می‌روند و کِی برمی‌ گردند. واقعاً خودش هم نمی‌ دانست چرا این‌ قدر برایش آزاردهنده است که به مادرش بگوید کجا دارد می‌ رود؛ او که با کسی رفت‌وآمد پنهانی‌ ای نداشت و، جدا از خلق‌ و خویش و نیازش به سکوت، دلیلی نداشت از اینکه یک نفر در خانه چشم به راهش است خوشحال نباشد یا هر بار که کلید را توی قفل می‌ چرخاند، با شنیدن صدای پای کسی که لخ‌لخ‌ کنان خودش را پشت در می‌ رساند آن‌قدر دمغ شود یا وقتی کسی موقع در آوردن دستکش‌ هایش آن‌ طور سؤال‌بارانش می‌کرد: کجا بودی، چه کارها کردی، با کی قرار داشتی؟

ماگدا سابو در اثرش بر مرز تاریک میان زندگی شخصی و زندگی عمومی غیر مسقیم نور می‌ تاباند، و این‌گونه سایۀ‌ خیانت‌ های ما، چه شخصی چه سیاسی، لرزان روی دیوارها می‌ جنبند.