کتاب هنر پیر شدن اثر آرتور شوپنهاور نشر مرکز

Senilia عنوان مجموعه‌ای کوچک از نوشته آرتور شوپنهاور است که تحت عنوان کتاب “هنر پیر شدن” منتشر شده است. این کتاب شامل نتایج مراقبه است که شوپنهاور در سال‌های آخر زندگی خود ثبت کرده است.
نظرات شوپنهاور در مورد سنت دو و نیم هزار ساله آموزه‌های فلسفی درباره پیری قبلاً در Parerga و Paralipomena بیان شده است. پرداختن به سالخورده‌ها در سنت بودیسم و پیشا سقراطیان وجود داشته است. البته اشاراتی به افلاطون (یا سقراط) و البته همچنین به فلسفه روم، به ویژه سیسرو وجود دارد.
برای اینکه همیشه یک قطب نما ایمن در اختیار داشته باشیم، برای جهت‌گیری در زندگی، و برای اینکه همیشه آن را در نور مناسب ببینیم بدون اینکه هرگز عصبانی شویم، هیچ چیز مناسبتر از این نیست که عادت کنیم که به این دنیا به عنوان محل توبه نگاه کنیم، بنابراین می‌توان گفت به عنوان یک نهاد کیفری… همانطور که قدیمی‌ترین فلاسفه آن را مینامیدند و اوریگن آن را با جسارت ستودنی تلفظ می‌کرد.

هر کدام از دیدگاه‌های مشابه توجیه نظری و عینی خود را پیدا می‌کند، نه تنها در فلسفه من، بلکه در خرد همه زمان‌ها، یعنی در برهمایی، در بودا، در امپدوکلس و فیثاغورس؛ به این دلیل که ما برای اجرای مجازات به دلیل برخی اشتباهات در زندگی قبلی متولد شده‌ایم.